آسِنا تا اسمش را شنید،دلش لرزید. انگشتانش ناخودآگاه روی پلاک نشستند. عزیزجان نگاهش را به اتاق آسِنا داد: _تا صبح بیدار بود… داره از غصه آب میشه. حاج عمران چند لحظه چیزی نگفت. فقط صدای چرخیدن تسبیحش می آمد. بعد آرام،طوری که بغض توی صدایش پنهان بود،گفت: _دیروز نگاهش کردم… انگار یه شبه ده سال پیر شده. اشک بی صدا از چشم آسِنا پایین افتاد. لبش لرزید. چقدر دلش میخواست همین حالا در باز شود و سبحان،با همان لبخند همیشگی اش وارد حیاط شود و خنده روی لب همگان بیاورد. اما هیچکس نمی آمد. فقط جای خالی اش،هر روز بزرگ تر میشد. حاج عمران آرام ادامه داد: _ آسِنا مثل سودابه ست برای من،دلت شور آسِنا رو نزنه عزیزجان قلب آسِنا فشرده شد. او می دانست حاج عمران چه نقشه ای بر سر دارد. در دلش به خدا التماس میکرد…