با شنیدن جمله‌ی آسنا، اشک در چشم‌های فتانه جمع شد، اما این بار آن برقِ نگاهش فقط از درماندگی نبود،از زخمی بود که از دوست داشتن می‌آمد. لب‌هایش لرزید و سرش را پایین انداخت. چند لحظه بعد، خیلی آرام گفت: _میشه نری؟. آسنا با تعجب به او نگاه کرد: _چی؟ فتانه دست‌هایش را در هم گره زد. انگار گفتنِ حرفی که سال‌ها در دلش مانده بود، از گریه کردن هم سخت‌تر بود. با صدایی گرفته گفت: _تو بری من دق میکنم آسنا اما در دل آسنا شمعی میسوخت که هر آن امکان آتش سوزی داشت. نمی‌توانست بگوید اگر نروم‌مرا هووی تو می‌کنند،فقط گفت: _من اینجا حالم بدتر میشه فتانه،چطور توی جمع بشینم وقتی سبحان نیست،چطور توی این خونه بمونم وقتی همه کسم نیست…هربار به چشمهای حاج خانوم نگاه میکنم که شبیه سبحانه…داغ میشه این قلبم که اون چشم‌هایی که مال…