آن جوان شاگرد حجره ی آن طرفتر بود. با سبحان رفاقت داشت اما عدنان برایش دیگر هیچ چیزی مهم نبود. با چشم‌هایی پر از آتش به او نگاه کرد و گفت: _دیگه نه اسمشو بیار، نه جلوش سبز شو… فهمیدی؟ مرد جوان می‌خواست پاسخ بدهد که حاج کمیل رسید و پرسید: _چه خبره اینجا؟چرا جلوی کسب مردم رو گرفتید؟ مجید جلو آمد و با احتیاط گفت: _چیزی نیست حاج آقا… یه سوءتفاهم شده بود، آقا عدنان هم… عدنان با تمسخر پوزخند زد. هنوز نفسش سنگین بود و خشم از چشم‌هایش می‌بارید: _سوءتفاهم؟ هنوز تازه چهلم برادرم‌تموم شده همه به زنش چشم دارن! حاج عمران صورتش سرخ شد. نگاهش را تنگ کرد و مشتش را فشرد و آن جوان با صدای بلند گفت: _ من خودم زن و بچه دارم،ناموس رفیقم ناموس منم هست این چرت و پرتا چیه؟ بازار پر…