مرد روی زمین افتاد و صدای همهمه‌ی بازاری‌ها و رهگذرها بالا گرفت. چند نفر از حجره‌دارهای اطراف، از جمله مجید،بیرون دویدند تا عدنان را بگیرند: _آقا عدنان! کوتاه بیا… ولش کن! مجید از پشت، دست‌های عدنان را گرفت، اما عدنان با یک حرکت خودش را رها کرد و خواست دوباره به سمت مرد خیز بردارد. آسنا که تمام بدنش از ترس و خجالت می‌لرزید، با صدای بلند، طوری که عدنان بشنود، گفت: _بس کنید آقا عدنان! تو رو خدا تمومش کنید! صدای لرزانِ آسنا، انگار سطل آب سردی بود که روی آتش خشمِ عدنان ریختند. سر جایش خشک شد. نفس‌های سنگینش قفسه‌ی سینه‌اش را به شدت بالا و پایین می‌کرد. نگاهش از مردی که روی زمین افتاده بود و خون گوشه‌ی لبش را پاک می‌کرد، کنده شد و روی آسنا قفل ماند. آسنا با چشم‌هایی پر از اشک و نگاهی…