عدنان لحظه ای جا خورد و سپس چشمانش را به لبهای آسنا دوخت و سپس پرسید: _ چی می‌گفت؟ باز نشست زیر گوش شما و گله و شکایت کرد؟ آسنا چند لحظه ای هیچ نگفت،اما بعد آرام گفت: _نذار بشم هووی رفیقم عدنان سر جایش خشکش زد. حرفش آنقدر سنگین بود که سرش تیر کشید. برای چند ثانیه حتی صدای شلوغی بازارِ پشت درِ بسته‌ی حجره را هم نشنید. این جمله، تیزتر از هر خنجری، مستقیم وسط سینه‌اش نشست. عدنان نفسش را حبس کرد. به چشم‌های آسنا زل زد که با وجود لرزش خفیفشان، هنوز هم با صلابت به او نگاه می‌کردند. سیبک گلویش دوباره بالا و پایین شد. لب‌های خشکیده‌اش را به زحمت تکان داد و با صدایی که بیشتر به یک نجوا می‌مانست، گفت: _چی دارین میگی آسنا خانوم؟…آقاجون الان داغه یه چیزی میگه آسنا درد خنده ای…