فتانه که کنار دیوار ایستاده بود، با شنیدن جمله مکث کرد. چشمانش را ریز کرد و آهسته گفت: _یعنی امشب نمیاد؟ حاج عمران نگاه سنگینش را به فتانه دوخت و گفت: _نه میخواد پیش عزیزش بمونه عدنان لبخند کوتاهی زد. تلخ، بی‌جان، پر از چیزی که نمی‌خواست اسمش را بیاورد. اما حاج عمران خشم داشت و خودش را کنترل کرد. فتانه چادرش را محکم‌تر گرفت و سمت اتاق آسنا راه افتاد که حاج عمران گفت: _کجا میری فتانه؟ فتانه به آرامی گفت: _میرم‌ خداحافظی کنم! حاج عمران دل پرش را سر فتانه ی بیچاره خالی کرد: _لازم نکرده بذار تنها بمونه عدنان که داشت حوصله اش سر میرفت آهسته خداحافظی کرد و اتاق را ترک کرد. از داخل حیاط عبور کرد و به سمت ماشین رفت. کنار ماشین ایستاد و به ماشین تکیه داد و اندکی بعد،سیگاری را از جیبش…