چند بار دستش را روی صورتش کشید و سرش را پایین انداخت. انگار همه چیز گره خورده بود. اسم سبحان که توی ذهنش آمد، اخمش بیشتر شد. باز هم همان صورت خندان و دلسوز جلوی چشمش جان گرفت. همان برادری که همیشه جانش به جان او وصل بود. گاهی دلش میخواست از دست همه ی آن خاطره ها فرار کند، اما مگر میشد؟ سبحان حتی بعد از مرگش هم هنوز جانش بود. هم  داغش در دلش مانده بود، هم غصه ی تنها بازمانده اش را میخورد. چراغ اتاق را خاموش نکرد. همانطور با رکابی سفید روی تخت دراز کشید و یک دستش را زیر سرش گذاشت. سقف را نگاه میکرد و فکرها یکی یکی از توی سرش رد میشدند. همه باهم هجوم آورده بودند و نمیگذاشتند حتی یک لحظه آرام بگیرد. شب برایش کش آمد. آنقدر که حس کرد صبح…