جلو رفت و قاب عکس سبحان را از روی میزی که جلویش شمع گذاشته بود برداشت. روی زمینِ سرد و خاک‌گرفته‌ی خانه نشسته بود. قاب عکس چوبی را محکم توی بغلش فشرده بود، انگار می‌خواست از میان آن تکه چوب و شیشه، گرمای تنِ سبحان را بیرون بکشد. انگشت لرزانش را روی شیشه‌ی سرد قاب کشید و گرد و غبار نشسته روی صورت خندان سبحان را پاک کرد. قطره‌های اشک، بی‌امان از روی گونه‌هایش سر می‌خوردند و روی شیشه می‌چکیدند. سکوت خانه آن‌قدر سنگین بود که صدای نفس‌های بریده‌بریده‌ی خودش، مثل یک مرثیه‌ی تلخ در فضا می‌پیچید. آسنا با صدایی که از گریه دورگه شده بود، میان هق‌هق نالید: _چرا تنهام گذاشتی سبحان؟… چرا رفتی و منو تو این برزخ جا گذاشتی؟ مگه نگفتی همیشه پشتمی؟ پس کجایی الان؟ نیستی ببینی آقاجونت چه آشی برام پخته… سرش را روی لبه‌ی…