حاج عمران چند ثانیه هیچ نگفت. انگار آخرین جمله‌ی آسِنا،چیز سنگین را در گلویش انداخته بود. نگاهش از زمین بلند شد و به نقطه‌ای نامعلوم در فضا خیره مانده بود؛ جایی که کلمات دیگر به دردش نمی‌خوردند. آرام گفت: _خدانکنه دخترم،اینطوری نگو،خدا به تو فرصت زندگی داده،نباید ناشکری کنی! صدایش گرفته و خسته بود، مثل صدایی که سال‌ها بار غم روی شانه‌هایش سنگینی کرده. آسِنا تلخ خندید: _خدا بهم فرصت زندگی داده که بشم هووی رفیق چندساله م؟ یک قدم عقب رفت. انگار فاصله، تنها چیزی بود که هنوز به او اجازه نفس کشیدن می‌داد: _من هنوز صدای سبحان رو توی سرم می‌شنوم… هنوز نمی‌تونم باور کنم دیگه نیست. بعد شما می‌گین دوباره عروسِت بشم؟ چشم‌هایش پر از اشک شد، اما نریخت. فقط سوخت: _شما چی می‌خواین به من بدین حاج آقا؟ آبرو؟ آرامش؟ یا یه زندگی که خودتون براش…