فتانه لب پایینش را به دندان گرفت. با لحنی که بیشتر بوی التماس می‌داد تا بحث، گفت: _ولی میگن بعضی مردا وقتی پدر میشن فرق میکنن… آسنا چشم‌هایش را بست و سرش را کمی پایین انداخت و گفت: _بعضی مردها آره اونایی که مسئولیت پذیرن ،نه عدنان! بعد مکثی کرد و محکم‌تر ادامه داد: _فتانه خوب فکر کن چون اگه چیزی عوض نشه، یه بچه میمونه وسطِ دو نفر که حال خودشون خوب نیست. فتانه ساکت شد. دستش را از روی شانه‌ی آسنا برداشت و به روبه‌رو خیره شد و گفت: _نمیدونم چرا خدا با من این کارو کرد…گفتن خوش به حالت پسر حاج عمران اومده خواستگاریت،خبر نداشتن که پسر حاج کمیل چه آدمیه! آسنا با شنیدن این حرف، سوزشی در قفسه‌ی سینه‌اش حس کرد. چقدر این دیوارها، این نام و نشانِ حاج کمیل، از بیرون برای غریبه‌ها پر زرق‌وبرق…