اما عزیز جواب نداد. فقط یک نفس عمیق کشید که نصفه ماند. نفس عزیز کند شده بود و به سختی بالا می آمد. رنگش همانند گچ سفید شده بود آسِنا خشکش زد. چند ثانیه فقط نگاه کرد، انگار مغزش هنوز قبول نکرده بود چه شده. یک آن به خودش آمد و داد زد: _عزیز؟…چی شد؟ نگاه کن منو… اما عزیز دیگر نگاه نمی‌کرد. نفسش بریده بود، دستش روی سینه‌اش می‌لرزید. آسِنا یک‌دفعه جیغ کشید: _عمو کاظم! تو رو خدا بیاین! در اتاق با شدت باز شد. عمو کاظم با وحشت وارد شد. آسِنا با گریه فریاد زد: _زنگ بزنید آمبولانس! زود! تو رو خدا داره بدحال میشه! عمو کاظم سریع شماره ی آمبولانس گرفت. آسِنا هنوز دست عزیز را گرفته بود و با صدای شکسته تکرار می‌کرد: _عزیز پاشو دورت بگردم…تو رو قران غصه ی منو نخور صدای فریاد آسِنا…