کلامی از دهان عدنان خارج نشد. به غرورش برخورده بود. عدنانی که انگشتش را برای هیچکس تکان نمی‌دهد حالا میخواست برای رفع گرسنه گی عزیزِ برادرش کاری کند اما آسِنا دلسردش کرد. تا وقتی که جلوی خانه ی مادربزرگ آسِنا رسید،اخم در صورتش نمایان بود و وقتی آسِنا پیاده شد،بی خداحافظی به راه افتاد. نور امیدی در دل آسِنا روشن شد و خیالش از بابت عدنان راحت شد. می دانست او هم دلش به خواسته ی حاج عمران رضا نیست. جلوی در خانه ایستاد و با سنگ چند تقه به در کوبید. صدای عزیزجانش از آنطرف حیاط به گوش رسید. پیرزن نیمه شب زا به راه شده بود و نگران در را به روی آسِنا گشود. با دیدن پژمرده ی نوه اش صورتش جمع شد. بعد از چهل روز حالا بدون مردی که همیشه همراهش بود به خانه ی او…