حاج عمران دیگر مثل قبل حرف نمی‌زد. تصمیمش را از قبل گرفته بود اما حالا فقط می‌خواست آن را طوری بگوید که کمتر زخمی کند. نگاهش را از آسِنا گرفت، چند لحظه به حیاط خیره ماند و بعد خیلی آرام گفت: _آسِنا… درِ اون خونه به روت بازه. آسِنا پلک زد. این جمله اولش برایش ساده بود، حتی یک لحظه دلش لرزید. انگار یک امید کوچک، بی‌اجازه سرک کشیده بود. حاج عمران ادامه داد، صدایش نرم‌تر شد: _هر وقت خواستی برگردی، اونجا جای توئه… هیچ‌کس هم حق نداره بهت چیزی بگه. آسِنا نفسش را آهسته بیرون داد. برای یک لحظه کوتاه، ذهنش  سمت آن شب لعنتی رفت. سمت آن حرف‌هایی که توی خانه،حاج عمران به عدنان میزد. حاج عمران می‌خواست آسنا احساس امنیت کند: _من با تو دشمن نیستم دخترم… تو از خود مایی. آسنا آرام گفت: _من نمیتونم برگردم،اونجا…