آسنا توی فکر رفت. نه به خاطر تولد عدنان، نه به خاطر کیکی که فتانه با آن امیدِ لرزان از آن حرف می‌زد. فکرش گیر کرده بود به حرف‌های خودِ فتانه. به امید فتانه و اتفاقی که او حتی فکرش را هم‌نمیکرد. اگر فتانه می‌فهمید دلیل آن بی‌قراری‌های عدنان چیست چه میکرد؟ دل آسنا فشرده شد. نگاهش بی‌آنکه ببیند، روی دیوار روبه‌رو مانده بود. فتانه که سکوتش را دید، زود خودش را جمع کرد. لبخند کم‌رنگی زد و با لحنی که شرمندگی در آن موج می‌زد، گفت: _ببخشید دورت بگردم… من که نگفتم بزن و برقص. یه تولد کوچیکه، همین. یه کیک می‌گیرم، شاید هم یه غذا درست کردم،نمی‌خوام کسی رو دعوت کنم یا شلوغش کنم ،عزاداریم منم عزادارم فقط دور هم جمع بشیم آسنا از فکرش بیرون آمد و نگاهش کرد. دلش برای سادگیِ امیدی که در چشم‌های فتانه…