صدای بسته شدن در، در حیاط پیچید. سکوت سنگینی میان آسِنا و عزیزجان افتاد. آسِنا می‌دانست چیزی در راه است. چیزی که زندگی اش را دوباره زیر و رو می کرد. آرام روی تخت چوبی نشست. دستش را روی پلاک گذاشت. فلز سرد، زیر انگشتان لرزانش بود. عزیزجان دلش لرزیده بود،آرام کنارش نشست. دست چروکیده‌اش را روی سر آسِنا کشید. _الهی غمت به جونم مادر… آسِنا سرش را روی شانه‌ی مادربزرگ گذاشت. آنقدر خسته بود که دیگر توان گریه هم نداشت. عزیز آرام گفت: _دیدی دخترم!خدا بنده شو رها نمیکنه،حاج عمران خودش مراقبته،تو هم برو درس و دانشگاه تو ادامه بده،میدونم خودش بعد تو رو می‌فرسته خونه ی بخت… خشم از صورت آسِنا بیرون زد و گفت: _معلوم هست چی میگید عزیز؟ _آسِنا تو جوونی سن و سالی هم نداری،لابد میخوای تا ابد به سوگواری سبحان بشینی؟ آسِنا بلند شد…