حرف حاج عمران آنقدر ناگهانی بود که برای چند ثانیه حتی نتوانست نفس بکشد. نگاهش بی‌اختیار سمت عدنان رفت. اما عدنان انگار نشنیده بود. او در سرش هزاران فکر بود که به داشتن فرزند فکر نمیکرد. فتانه لبخند کم‌رنگی زد تا کسی آشفتگی‌اش را نبیند. اما ته دلش درد گرفت. سال‌ها بود این حرف را از این و آن شنیده بود. سال‌ها بود نگاه‌های پر سؤال اطرافیان را تحمل می‌کرد. هیچکس نمی‌دانست شب‌های خانه‌شان چقدر سرد است. هیچکس نمی‌دانست عدنان ماه‌ها بود از او فاصله گرفته و چقدر میانشان سکوت قد کشیده است. مادرشوهرش از او پرسیده بود که چرا بچه دار نمی‌شوند تا عدنان حس مسئولیت پیدا کند اما فتانه گفته بود مشکل دارند و تحت درمانند. می دانست اگر حرف به گوش عدنان برسد،قیامت به پا می‌کند. صدای حاج خانم از آشپزخانه آمد: _ناهار آماده ست هر زمان…