عدنان نگاهش را از آسنا گرفت و به نقطه‌ای از زمین خیره شد. چند لحظه طول کشید تا بالاخره با صدایی گرفته گفت: _تو دل من چیزی نیست که بخواد به درد فتانه بخوره زن داداش… حرف زدنم چه فایده‌ای داره؟ آسنا بغضش را فرو داد. دلش می‌خواست از طرف فتانه گریه کند، اما سکوت کرد و دیگر ادامه نداد،زیرا میدونست ادامه دادنش راه به جایی نمی‌برد. عدنان انگار تازه زبان باز کرده بود و زیر لب گفت: _من هیچوقت شوهرش نبودم زن داداش. این‌بار آسنا سرش را پایین انداخت. حرف عدنان تلخ‌تر از آن بود که بتواند برایش جوابی پیدا کند. عدنان دستش را روی صورتش کشید و ادامه داد: _من همون اولش هم گفتم این ازدواج به درد من نمی‌خوره. نه من اونی بودم که فتانه می‌خواست، نه فتانه اونی بود که من می‌تونستم دوستش داشته باشم… ولی…