آسنا نفس سنگینی کشید و نگاهش را به گرهِ چوبِ روی میز دوخت. از همان روزهای اول هم عدنان آن‌قدرها دل به این زندگی نداده بود. عدنان خودکارش را از روی میز برداشت و همانطور که براندازش می‌کرد گفت: _هرچی گفتم صبر کنید صبر نکردن،گفتم منو چه به زن،گفتن سربه راه میشی..شما که غریبه نیستی زن داداش،من حسی به فتانه ندارم یعنی همون اولم نداشتم و واسه همین عذاب وجدان هم دارم آسنا قلبش یکباره جا زد. نگاهش را به او داد و گفت: _یعنی چی؟منظورتون از این حرف چیه؟ خودکار را روی میز پرت کرد و نگاهش را به ورت بی رمق آسنا انداخت و گفت: _هیچی زن داداش خواستم بگم،این آقاجون خوشش میاد تو زندگی بچه هاش دخالت کنه مخصوصا من!هیچوقت زندگی باب میا من نبود. آسنا نفسی راست کرد و سپس سرش را بالا آورد و مستقیم…