آسنا چند لحظه با تعجب به چهره‌ی فتانه خیره ماند. رنگ روشن موهایش، پوست سفید و صورت ظریفش را زیباتر از همیشه کرده بود، اما این زیبایی تضاد عجیبی با چشم‌های خسته و پف‌کرده‌اش داشت. آسنا بغضِ خودش را به زور قورت داد. او کینه‌ای از فتانه به دل نداشت. در نگاهِ آسنا، هر دویشان قربانیِ یک بازی بی‌رحمانه بودند که طنابش در دستِ حاج‌کمیل بود. لبخند تلخ اما مهربانی روی لب‌های خشکیده‌اش نشاند، قدمی جلو گذاشت و با لحنی نرم گفت: _خیلی قشنگ شدی فتانه… رنگش به صورتت نشسته. لبخندِ روی لب‌های فتانه در کسری از ثانیه ماسید. دستش که لای موهای رنگ‌شده‌اش بود، همان‌جا خشک شد و به آرامی پایین افتاد. چشم‌هایش پر از اشک شد و با صدای لرزانی که سعی می‌کرد بالا نرود، خنده‌ی کوتاهی کرد. خنده‌ای که بوی گریه و استیصال می‌داد؛ _قشنگ شدم؟ آسنا…