آسِنا تصمیمش را گرفته بود. صبح زود وقتی عمو کاظم راهی دیارشان شده بود آسنا عزیز را به دایی اش سپرد و خودش همراه عمو کاظم به خانه ی حاج کمیل رفت. ناشتا نخورده بود و صدای قار و قور معده اش را به زور پنهان میکرد. حاج کمیل روی مبل سلطنتی نشسته بود و با لبخند به عروسش نگاه میکرد و رو به عیالش کرد و گفت: _خانوم اون چایی تازه دمو بیار دیگه! حاج خانوم با پای لنگان،با سینی چای از آشپزخانه بیرون آمد. سینی را روی میز،جلوی آسنا گذاشت و همانجا جلوی میز روبه روی آسنا نشست و گفت: _خوش اومدی به خونه ی خودت مادر آسنا سرش را پایین انداخت و هنوز با حاج کمیل سرسنگین بود،اما حاج کمیل عین خیالش هم نبود و فقط به این فکر میکرد که به هدفش که بازگشت آسنا بود…