صورت وارفته ی آسِنا به لبهای لرزان عزیزجان افتاد. تمام ماجرا را خوانده بود و گفت: _بالاخره کار خودشونو کردن؟ دایی هایش سال ها بود برای این خانه ی قدیمی نقشه می‌کشیدند. تنها آسِنا بود که می‌توانست از پسِ آن ها بر بیاید. او می توانست مقابلشان بایستد و قد علم کند تا دیگر کسی جرات نکند خم به ابروی عزیزجان بنشاند. حال که عزیزجان را تنها شده بود،زیر پایش نشسته بودند و خانه ی قدیمی که میراث پدرش بود را از چنگش درآورند و او را در خانه ی سالمندان بگذارند. آسِنا با خشم گفت: _مگه از روی جنازه ی من رد بشن و شما رو ببرن خونه ی سالمندان عزیزجان میخواست آرامش کند ولی می دانست محال است آرام بگیرد. آسوده نگاهش کرد و گفت: _مادر منم پیرم،چی هرروز توی این خونه نشستم و با در و دیوار…