قسمت سوم رمان سجده عشق

دلش تنهایی میخواست.

وارد خانه شد.

بوی برادرش به مشامش خورد.

حال غرور مردانه اش را شکست و فریاد می‌کشید و میدانست صدایش میان آنهمه گریه و شیون گم می شود.

چشمان به خون نشسته اش زیر رگبار گریه بارانی بودند.

سبحان عزیز قلبش بود.

برادر کوچکش!

کسی که غمخوار همه بود حالا دیگر نبود.

خانه ی نو عروسش هنوز بوی تازگی میداد و گل های کنار خانه هنوز تر و تازه بودند.

چند ساعت گذشت.

چند روز گذشت!

و حال شده بود مراسم چهلم سبحان…

مراسم ختم تمام شده بود و حالا مراسم شام در خانه ی حاج عمران پدر سبحان بود.

آسِنا با لباسی سیاه،روی مبل نشسته بود و به عکس بزرگی که از عشقش روی دیوار نصب کرده بودند نگاه میکرد.

صدای پچ پچ فامیل به گوشش میخورد:

_چهل روزه گذشته..دختر بیچاره پوست و استخون شده

آن یکی میگفت:

_حیف دختر به این خوشگلی مگه چندسالشه از حالا بیوه شده

صداها توی سرش می‌چرخید و یک آن از جا برخاست.

سودابه خواهرشوهرش جلو رفت و گفت:

_کجا میری آسِنا جان!

دستش را کنار شقیقه اش گذاشت و گفت:

_میرم خونه خودمون یکم دراز بکشم

دستش را گرفت و گفت:

_بیا بریم تو اتاق

_اینجا سر و صداست حالم بد میشه

سودابه لبخندی زد و گفت:

_آقا مرتضی خونه ی شماست رفته یکم بخوابه

چشمانش را به هم فشرد و گفت:

_من به آقا مرتضی کاری ندارم میرم اتاق خودم

سودابه کمی من من کرد و سرش را نزدیک گوشش برد و گفت:

_آسِنا جان خوبیت نداره تو شوهرت مرده و بخوای با یه مرد تنها باشی برات حرف در میارن من صلاحتو میخوام.

خانه ی فتانه هم نمی‌توانست برود چون آقایان آنجا بودند.

سرش سوت کشید و آرام آنجا را ترک کرد و به اتاق رفت.

برق را روشن کرد و با دیدن عدنان که روی تخت دراز کشیده بود، هین آرامی کشید.

عدنان با دیدن آسِنا ،نشست.

آسِنا خواست برگردد که عدنان گفت:

_بیا زن داداش من میرم بیرون…خونه مون شلوغ بود و اتاق خلوتم نداشت،منم سرم درد میکرد مجبور شدم بیام اینجا

آسِنا در چارچوب در ایستاده بود و حوصله ی تعارف تکه پاره کردن نداشت و گفت:

_آقا مرتضی خونه ی ما خوابن شما هم برید اونجا استراحت کنید،توی کشو هم قرص مسکن هست.

عدنان نگاه به ساعتش انداخت و گفت:

_بهترم زن داداش دیگه وقت خواب نیست،باید تو مراسم باشم.

بلند شد و اتاق را ترک کرد.

آسِنا تنها کسی بود که عدنان با او رودر بایستی داشت.