عدنان مکث کرد. دلش نمی‌خواست حتی یک لحظه هم از این جمع جدا شود، و با پدرش تنها بماند اما مجبور بود. چند قدم دورتر، کنار دیوار خشتی ایستادند. حاج عمران مدتی فقط نگاهش کرد. بعد با صدایی که دیگر حالت دستور نداشت و بیشتر شبیه خستگی عمیق بود گفت: _امشب قراره با آسِنا حرف بزنم عدنان لحظه‌ای خشکش زد. چشم‌هایش تنگ شد: _در مورد چی آقاجون؟ حاج عمران دستی به محاسن بلندش کشید و گفت: _خودتو به اون راه نزن! عدنان نفسش را بیرون داد،با نگرانی گفت: _آقاجون… تو رو روح سبحان… ولش کن این قضیه رو. اسم سبحان که آمد، لحظه‌ای سکوت سنگینی افتاد. حاج عمران انگشتش را تهدید آمیز بالا آورد و گفت: _دیگه نبینم تو این خونه کسی قسم روح سبحان رو بخوره. و بعد صدایش آرام تر شد: _من نمی‌تونم ولش کنم،اون بیوه ی پسر…