حاج عمران هنوز در شوکِ این طغیانِ ناگهانی بود که عدنان، بی‌آنکه منتظر جوابی بماند، چرخید و از حجره بیرون زد. هوای خفه‌ی داخل را با یک بازدم عمیق بیرون داد. لبه‌های کتش را با حرکتی عصبی گرفت و روی شانه‌های ستبرش مرتب کرد. نگاهش لحظه‌ای به مجید افتاد که با نگرانی جلوی در ایستاده بود، اما بدون هیچ حرفی از کنارش گذشت. سنگینیِ نگاه‌ها و پچ‌پچ‌های خفه‌ی بازاری‌ها هنوز مثل سوهان روی اعصابش کشیده می‌شد، اما این بار قدم‌هایش محکم بود. مستقیم به سمت حجره‌ای رفت که آن جوانِ یاوه‌گو آنجا کار می‌کرد. جوان تا چشمش به عدنان افتاد، رنگ از رخسارش پرید و خواست خودش را پشت پیشخوان پنهان کند، اما عدنان امانش نداد. جلو رفت، یقه‌ی پیراهنش را گرفت و او را با خشونت به سمت خود کشید. با صدایی که از خشم دورگه شده بود و…