عزیز همان‌طور که موهای آسِنا را آرام نوازش می‌کرد، لحظه‌ای چشم‌هایش را بست؛ انگار هر گریه‌ی او، زخمی قدیمی را تازه می‌کرد. به یاد آورد روزی را که همسرش او را با ۴بچه ی قد و نیم قد تنها گذاشت و به دیار باقی شتافت. حالا میدانست نوه ی عزیزتر از جانش چه میکشد. صدای آسِنا توی اتاق می‌پیچید. صورتش را در لباس عزیز پنهان کرده بود. شانه‌هایش می‌لرزید و نفسش بریده بریده بود‌. سعی می‌کرد محکم باشد. مثل همیشه که می‌خواست ستون بماند. آسِنا اما آرام نمی‌گرفت. انگار چیزی درونش شکسته بود که دیگر سر هم نمی‌شد. با صدای بلند گفت: _عزیز شما دلتون پاکه دعا کنید منم بمیرم . این جمله که آمد، دست عزیز برای یک لحظه روی موهایش ایستاد. همان‌جا خشک شد. انگار چیزی در گلویش گیر کرده باشد. فریاد زد: _بس کن آسنا… آسِنا سرش…