بغض فتانه ترکید: _معلومه که خوب نیست،شوهرش مرده عدنان! عدنان ساکت شد. فتانه در حالی که غذای عدنان را گرم میکرد آرام گفت: _دلم براش میسوزه…امشب وقتی رفت،انگار یه چیزی ته نگاش بود…انگار ترسیده بود. عدنان با شنیدن این حرف،سرش را پایین انداخت. دوباره آسِنا میان ذهنش جان گرفت. صورت رنگ پریده اش… چشمهای عسلیِ خیسش… مژه های بلندی که از اشک به هم چسبیده بودند… لحن آرام و شکسته ی صدایش وقتی گفت: «نه خونه ی خودمو دارم،نه کسیو…» دل عدنان تیر کشید. چطور ممکن بود دختری که تا دو ماه پیش با ذوق،ظرف غذا دستش میگرفت و برای سبحان به حجره میرفت،حالا انقدر تنها شده باشد که دنبال سقفی جدا برای خودش بگردد؟ یادش افتاد یکبار سبحان خندیده بود و گفته بود: _زنم وقتی غذا میکشه انگار میخواد یه لشکر رو سیر کنه! بعد ظرف را جلو عدنان…