حاج عمران نفسش راست نمی شد. گفتن آن حرف و تصمیمش برایش دشوار بود،اما آسنا نگاه میکرد و منتظر بود زبان حاج عمران باز شود. حاج عمران زیر لب استغفرالله گفت و بعد آرام گفت: _اون روز حاج مرتضی اومد سر وقتم که عروستو واسه پسرم نگه داری آسنا انگار جانش را گرفتند و با چشمانی که به خون نشسته بود منتظر ادامه ی حرفهای حاج عمران شد: _من نمیخوام از فردا اینو و اون در خونه ی ما ردیف بشن که عروس زیبا و خانوم ما رو خواستگاری کنن…من دوست دارم خودمون خوشبختت کنیم! و بعد نفسی کشید و بدون اینکه به صورت آسنا خیره شود گفت: _میخوام منت سرم بذاری و دوباره عروسم بشی! حرفش را که زد نفس آرامی کشید. آسنا مات و مبهوت نظاره اش کرد. با اینکه ساعت ها این صحنه را در ذهن خود…