صدای نازک و آرام  آسِنا هنوز توی گوشش می‌پیچید: "نه خونه ی خودمو دارم،نه کسیو…" فکش را روی هم فشار داد و با حرص،مشتش را روی فرمان کوبید: _لعنتی… دلش آرام نمیگرفت. هرچه بیشتر فکر میکرد بیشتر کلافه میشد. نمی دانست چرا انقدر بیقرار است وتاب وتوانش را از دست داده. عدنانی که طوفان هم تکانش نمیداد حال به خاطر یادگار برادرش در دلش طوفانی عجیب رخ داده بود. به کوچه رسید. ماشین را وسط کوچه نگه داشت. سیگاری روشن کرد اما هنوز دو پک نزده،آن را از پنجره بیرون انداخت. حوصله ی هیچ چیز را نداشت. یاد صورت رنگ پریده ی آسِنا افتاد. دختری که تا همین دو ماه پیش با ذوق برای سبحان ظرف غذا به حجره می‌برد. زیاد غذا می ریخت تا عدنان هم سیر شود. آن دختر که آنقدر عاشقانه زندگی میکرد حالا از ترس سربار…