قلب آسِنا ایستاد اما فتانه ادامه داد: _به خدا من بدون تو کم میارم. اشک در چشم‌های آسِنا جمع شد. چه تناقض تلخی! فتانه از او می‌خواست بماند. و همان لحظه بیرون از اتاق، مردهایی نشسته بودند که می‌خواستند ماندنش را به شکلی دیگر رقم بزنند. چند ثانیه بعد صدای عزیز از پشت در شنیده شد: _دخترها… نمیخواید بیاید بیرون؟ فتانه لبخند زد و بلند شد. صدای حرف ها هنوز توی فضای اتاق پیچیده بود. آسنا با پیراهن سبز رنگ، روسری همرنگ همان لباس زیر چادرش وارد اتاق شد. عدنان با دیدن چهره ی رنگ و رو گرفته ی آسنا آرام گلویش را صاف کرد و سعی کرد او را نظاره نکند. حتج خانوم قربان صدقه اش میرفت. سودابه زیر چشمی شوهرش را می پایید که مبادا آسنا را نگاه کند. عمو کاظم زیر لب سرفه‌ای کرد و بعد دستش…