حاج کمیل گلویش را صاف کرد. سعی کرد عصبانیتش از دست عدنان را پنهان کند و دوباره همان لحن پدرانه و مقتدرش را پیدا کند. نگاهش را به آسنا دوخت و گفت: _چاییت رو بخور دخترم… جون بگیری. بعدشم بلند شو که باید تا یه جایی بریم. آسنا با تردید سر بلند کرد. صدای قار و قور معده‌اش میان تپش تند قلبش گم شده بود. با صدایی که رگه‌هایی از لرزش داشت پرسید: _کجا حاج آقا؟ حاج کمیل نگاهش را به گل‌های قالی دوخت. نفس عمیقی کشید و صدایش را کمی پایین آورد: _می‌خوایم بریم سر خاک سبحان… دلم برای پسرم تنگ شده. گفتم حالا که اومدی، با هم بریم پیشش. شنیدن اسم سبحان، آن هم این‌طور ناگهانی، مثل آوار روی سر آسنا خراب شد. داغی اشک را پشت پلک‌هایش حس کرد. بغض، راه گلویش را بی‌رحمانه چنگ زد. یک…