آسِنا فوری پلاک را به سینه اش فشرد. انگار میترسید دوباره از دستش بدهد. _این آهن پاره نیست عزیزجون… قلب منه… صدایش آنقدر غم داشت که دل عزیزجان لرزید. صدای جیرجیرک های حیاط می آمد و بوی گل محمدی میان خانه پیچیده بود. عزیزجان آرام استکان چایش را روی سینی گذاشت و گفت: _یه چیزی ازت بپرسم ناراحت نمیشی مادر؟ آسِنا سر بلند کرد: _جانِ دلم؟ عزیزجان مکثی کرد. بعد با احتیاط گفت: _شنیدم به عدنان گفتی برات خونه پیدا کنه؟ دست آسِنا روی پلاک خشک شد. لبخند محوش آرام آرام از بین رفت. نگاهش را دزدید و گفت: _شما از کجا فهمیدین؟ عزیزجان تمام حرف هایش با عدنان را شنیده بود، آه کشید: _انقدر گوشام سنگین نشده که نتونم از دو قدمی حرف ها رو تشخیص ندم. آسِنا پلاک را دور گردنش بست و بعد با آرامش گفت: _شما…