نفس توی سینه‌م گیر کرده بود. دستم هنوز روی دستگیره بود، اما انگار جون نداشتم فشارش بدم. گفتم: _نمیام پایین… صدام اون‌قدر آروم بود که خودم هم به زور شنیدم. احمد مکث کرد. بعد خم شد، سرش رو آورد نزدیک شیشه و گفت: _چی گفتی؟ نگاهش نکردم. فقط به جلو خیره شدم. درِ ماشین رو باز کرد. دستم رو گرفت و گفت: _لوس‌بازی درنیار… پیاده شو. دستش داغ بود، اما من یخ کرده بودم. بدون این‌که مقاومتی کنم، پام رو روی زمین گذاشتم. چمدون رو برداشت و جلوتر راه افتاد. من چند قدم عقب‌تر بودم و آروم حرکت میکردم. مثل کسی که داره به سمت یه جای نامعلوم کشیده میشه. دیوارهای کثیف،یه تشت شکسته و پنجره‌هایی که انگار سال‌ها باز نشده بودن من رو به وحشت انداخته بود. دلم فرو ریخت. احمد جلوی در ایستاد. کلید انداخت. در با یه…