هیچی نگفتم. چند ثانیه بهم خیره نگاه کرد و بعد آروم‌تر، اما جدی‌ گفت: _اینجا دیگه اون خونه نیست که هرکاری دلت خواست بکنی،اینجا، خونه‌ی منه…ناز کشت هم نیستم مثل آدم وظایفت رو انجام میدی فهمیدی؟ قلبم کوبید. سرم رو پایین انداختم. نمی‌دونستم  چی کار کنم… حتی کجا بشینم. احمد روی مبل کثیف نشست و آروم گفت: _بیا کنار من بشین. اما من فقط ایستاده بودم. چون می‌دونستم اگه بشینم،اگه یه لحظه خودم رو رها کنم، دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونم بلند شم. با اخم گفتم: _توی این خونه ی کر کثیف خواستی خوشبختم کنی؟ قهقهه ای زد و گفت: _توقع هتل ۵ستاره داشتی؟؟ قهقهه‌اش توی اون خونه‌ی سرد پیچید، اما برای من بیشتر شبیه صدای شکستن چیزی بود. شاید آخرین تکه‌ی امیدم. گفتم: _توقع هتل پنج‌ستاره نداشتم… فقط یه جای سالم می‌خواستم… همین. نگاهش عوض شد. اون برق شیطنتی که توی…