هوا تاریک شد. روی تخت نشسته بودم و هنوز اشک چشمم خشک نشده بود. مریم وارد اتاق شد. صورتش غم داشت. کیف لوازم آرایش توی دست هاش بود به همراه یک روسری سفید. متعجب نگاهش کردم. جلوتر اومد و گفت: _مارال منو ببخش مجبورم یکم آرایشت کنم! قلبم  از ترس و خشم روز پر می‌زد. لال شده بودم و با ترس نگاهش کردم: _چرا مریم؟ کرم پودری از کیف درآورد و روی صورتم چند نقطه گذاشت و گفتم: _چکار میکنی مریم چه خبره؟ قطره ای اشک از گوشه ی چشمش جاری شد و گفت: _میدونم مامانم بعد این کار دق میکنه ولی بابام…. تمام حرفش رو خوندم و مثل یک عروسک بی حرکت وایستادم. بعد از آرایش،روسری سفید رو،روی سرم انداخت و زیر گلوم گره داد و گفت: _دلم نمیخواست این اتفاق بیفته! حرف نزدم. شوک شده بودم و زبونم…