سرم رو تکون دادم. چشم‌های مادرجان پر از نگرانی شد. سریع چادرش رو سر کرد و گفت: _از کی شروع شده؟ جواب دادن برام سخت بود. هر لحظه بیشتر می‌ترسیدم. مادرجان دستم رو گرفت و گفت: _آروم باش… نفس بکش مادر. اما خودش هم مضطرب شده بود. چند دقیقه بعد، وقتی درد دوباره برگشت، مادرجان دیگه منتظر نموند. با عجله سمت حیاط رفت. صدای باز شدن در حیاط اومد. بعد صدای پیرزن توی کوچه پیچید: _رضا! پسرم! رضا! صدای دویدن کسی شنیده شد. من روی تشک نشسته بودم و دستم رو روی شکمم فشار می‌دادم. اشک بی‌صدا از چشم‌هام می‌ریخت. هیچ‌وقت توی عمرم این‌قدر احساس تنهایی نکرده بودم. چند دقیقه بعد پسر جوونی همراه پیرزن وارد خونه شد. نگاهی نگران بهم انداخت و گفت: _ماشین آماده‌ست. پیرزن سریع یه شال روی شونه‌هام انداخت. _بلند شو مادر… باید بریم بیمارستان. پا‌هام…