آروم کنار هم توی پیاده‌رو راه می‌رفتیم. پیرزن هر چند قدم یه بار نگاهم می‌کرد تا مطمئن بشه خسته نشدم. گاهی دستش رو زیر بازوم می‌گذاشت و می‌گفت: _مواظب باش زمین نخوری. بالاخره به مطب دکتر زنان رسیدیم. هیچ مدرکی دستم نبود که بهش نشون بدم و همه چی توی اون خونه ی خراب شده جا مونده بود. به سختی پله ها رو بالا رفتم و تا زمانی که نوبتم شد دلهره داشتم. بالاخره منشی اسمم رو صدا زد و همین که بلند شدم پیرزن هم بلند شد و کنار من راه افتاد که گفتم: _شما راحت باشید اما اون راحت بود که دنبالم بیاد. وارد اتاق دکتر شدم و دکتر با دیدنم لبخندی زد و گفت: _مریض خودم نبودی؟ روی صندلی نشستم و گفتم: _نه خانوم دکتر _هفته ی چندمی _نمی دونم ۳۲ ۳۴ حسابش از دستم در رفته…