لباسمو عوض کردم. دستم می‌لرزید. هر بار که به شکمم نگاه می‌کردم، باورم نمی‌شد تا چند ساعت دیگه دخترم رو می‌بینم. اما شاید هم وسط این‌درد می‌مردم. پرستار دوباره برگشت و گفت؛ _همراهت کیه؟ چشم به هم فشردم‌و گفت: _یه پیرزن مهربون، مادرجان. لبخند زد وگفت: _همون خانوم مسنی که بیرونه؟ سر تکون دادم که گفت: _خیلی نگرانته…نوه شونی؟ نمی‌دونستم چرا شنیدن این جمله اشکم رو درآورد و توی دلم گفتم کاش" می بود" پرستار چیزی نپرسید. انگار چهره م تغییر کرده بود. فقط شونه‌م رو آروم فشار داد و گفت: _همه چیز خوب پیش میره. سعی کن نفس‌هات منظم باشه. هنوز جمله‌اش تموم نشده بود که درد، با شدت بیشتری برگشت. این بار نفسم بند اومد. ناخودآگاه لبه تخت رو چنگ زدم.. پرستار سریع نزدیکم شد و گفت: _نترس دختر خوب… آروم نفس بکش… عمیق… اما انگار صداها از…