پسر مادرجان چند ثانیه سکوت کرد. نگاهش پایین افتاد و بعد خیلی آروم گفت: _حکم پرونده‌اش اجرا شده. نفهمیدم چرا قلبم یک‌دفعه سنگین شد. نمیدونستم از اینکه دخترم پدری نداره حالم خراب شد یا از اینکه اون پدر حالا وجود نداشت که دخترم احساس سرافکندگی کنه خوشحال بودم. با صدای گرفته پرسیدم: _یعنی… دیگه نیست؟ پسر مادر جان فقط سرش رو به نشونه‌ی تأیید تکون داد و بعد گفت: _دیگه احمد نیست مارال،اون دیگه نمی‌تونه به تو یا دخترت آسیبی برسونه. چشمهام  ناخودآگاه سمت دخترم که بغل ریحانه خانوم بود رفت. چشم‌هام پر از اشک شد. یاد احمد افتادم که چقدر دلش بچه میخواست اما گندکاری هاش مجال نداد حتی دختری که آرزوشو داشت رو ببینه. مادرجان کنارم نشست و دستم رو گرفت. سرم رو روی شونه‌اش گذاشتم و نفس کشیدم. مادرجان یه چای سمت من گرفت و بعد گفت:…