هیچ‌کس چیزی نگفت. فقط صدای قاشق احمد بود که به بشقاب می‌خورد. من هنوز لقمه‌ای که توی دهانم گذاشته بود، قورت نداده بودم. گلوم نمی‌پذیرفت. شروع به عوق زدن کردم و داشتم بالا می‌آوردم که زن‌عمو جلوتر اومد.  چشم‌هاش قرمز بود. آروم، اما محکم گفت: _مارال، اگه نمی‌تونی نخور دخترم عمو با عصبانیت  روی سفره کوبید: _تو دخالت نکن طیبه! زیادی لوسش کردی! زن‌عمو این بار ساکت نشد. صداش لرزید، ولی ایستاد: _یادگار برادرته…دست تو امانته اصلا اینو میفهمی؟؟ سکوت سنگینی افتاد. احمد قاشق رو گذاشت. سرش رو کج کرد و با یه لبخند سرد گفت: _از امشب دیگه زن منه ،امانت هیچ کس دیگه ای هم نیست. قلبم فرو ریخت. زن‌عمو یه قدم جلوتر اومد، بازوی منو گرفت و  می‌خواست منو از وسط سفره بلند کنه. گفت: _بریدین و دوختین،اسم این دختر رو توی شناسنامه‌ی احمد آوردین…..نمیذارم دستت بهش…