_کدوم… آقا؟ _همون آقایی که همراه اون خانوم مسن اومده بود آخه چند بار از پشت در حالتون رو پرسید. من اشتباه کردم و فکر کردم همسر شماست. همون لحظه درِ اتاق آروم باز شد. مادرجان با چادر سفیدش وارد شد. همین که چشمش به من افتاد، با عجله خودش رو بالای سرم رسوند. دستم رو بین دست‌های گرمش گرفت و با صدایی که از نگرانی می‌لرزید گفت: _دورت بگردم مادر… بهتری؟ الهی فدات بشم، جونم به لبم رسید. بغضم ترکید و اشک از گوشه چشمم سرازیر شد. خیلی آروم گفتم: _فکر کردم… احمد اومده… مادرجان دست روی موهام کشید و کشید و گفت: _نه مادر… خیالت راحت. اون نمیتونه هیچ جا بیاد تازه اگه زنده باشه سرم رو پایین انداختم. از اینکه واسه مرگ احمد ناراحت نبودم حس بدی گرفتم. مادرجان با مهربونی ادامه داد: _رضا بود… همون پسر…