چشمامو بستم و سعی کردم آروم بشم، اما هیچ آرامشی نبود. بدنم سرد و خسته بود، انگار همه تکه‌های وجودم توی اون خونه‌ی متروکه خرد شده بود. احمد کنارم وایستاده بود و نگاهش روی من ثابت بود. مثل شکارچی‌ای که طعمه‌ش رو رصد می‌کنه. دستش روی دستم بود و نمیذاشت حتی یک لحظه تکون بخورم. صدای خودش رو پایین آورد و گفت: _مارال، من نمیخوام اذیت بشی!فعلا اینجا میمونیم،یه خونه پیدا کنم میریم اونجا…من نمیخواستم زیر منت اون عموی نامردت باشی! هیچ چیز جز نفرت و وحشت توی دلم نبود. فقط یک حس تهوع و بی‌پناهی داشتم. نمی‌دونستم چطور حتی نفس بکشم. اون شب تا صبح زیر پتو زار زدم و بعد از شدت خستگی و کلافگی خوابم برد. فردای اون روز، وقتی چشمامو باز کردم، هنوز هم بوی نم و کهنگی خونه‌ی متروکه توی فضا پیچیده بود. بدنم هنوز…