پیرزن چند دقیقه بعد با یه سینی چای  برگشت. سینی رو جلوم گذاشت و کنارم نشست و پرسید:. _از صبح چیزی نخوردی، مگه نه؟ اشکام بی‌اختیار سرازیر شدن. سرم رو پایین انداختم تا گریه‌م رو نبینه، اما دید. دستش رو خیلی آروم روی سرم کشید و گفت: _گریه نکن مادر… هرچی بوده تموم شده. هیچی تموم نشده بود. من بودم و یه بچه ی بیگناه که مثل من دختر بود. یه دختر که اگه سرنوشتش مثل من میشد چکار میکردم؟ با صدای پیرزن به خودم اومدم: _ماه چندم بارداریته دخترم؟؟ دستم آروم روی شکمم کشیده شد و هیچی نگفتم  که با خنده گفت: _خب یه حرفی بزن دختر جون بفهمم لال نیستی لب‌هام آروم لرزید و گفتم: _هفت ماه… چشم‌های پیرزن پر از نگرانی شد اما گفت: _صدات به این قشنگی چرا حرف نمیزنی دختر اشکم دوباره سرازیر شد. نمی‌دونستم…