آه حسرت باری توی سینه‌ام پیچید و گفتم: _ همه اینجا خیلی هوام رو دارن…درسته کسی رو ندارم اما خدا این خانواده رو سر راهم گذاشت که درست زندگی کنم لبخند رضایت‌بخشی زد. _ خب باید هم هواتو داشته باشن….مگه آدم میتونه هوای فرشته ای مثل تو رو نداشته باشه بعد، کمی مکث کرد و ادامه داد: _ من از مادرجان… شنیدم چه چیزهایی بهت گذشته. نگاهم رو به زمین دوختم. دلم خواست آب بشم و برم توی زمین: _ کاش… کاش نمی‌شنیدین… _ نه مادر. خجالت و شرم مال کسیه که بهت ظلم کرده، مالِ تو نیست. سرتو بالا بگیر دختر. در باز شد و ریحانه‌خانوم و مادرجان وارد شدن. همون لحظه رستا شروع به گریه کرد و من سریع بغلش کردم تا بهش شیر بدم. همین که سینه م رو توی دهان رستا گذاشتم مادر رضا نگاهم کرد…