هنوز درست ننشسته بودم که یه خانوم با چادر جلو اومد. نگاهش دقیق بود. سمتم خم شد: _صبر کن ببینم… چند سالته؟ دست‌هام ناخودآگاه به هم قفل شده بودن. _۱۵ سالمه… چند لحظه مکث کرد. انگار جواب رو باور نکرده باشه. _حامله‌ای؟ سرم رو پایین انداختم. جواب توی گلوم گیر کرده بود. همون لحظه رو به همکارش گفت: _این بچه معلومه کاره‌ای نیست… تا صبح دق می‌کنه. ببرینش بهداری. خودم مراقبشم. بلند شدم و یه نیم نگاهی به المیرا انداختم و همراه یه خانوم به سمت بهداری رفتم. راهرو بوی دارو و دیوارهای سرد می‌داد. قدم‌هام کند بود، انگار بدنم از من جدا شده بودن. زن چادری کنارم راه می‌اومد، دستم رو ول نکرده بود. صدای درهای آهنی پشت سرمون بسته می‌شد و توی فضا می‌پیچید. یه لحظه از انتهای راهرو، مردی رو دیدم که با عجله رد می‌شد. نگاهش…