سمت پنجره رفتم. هیچی دیده نمی‌شد. شیشه انگار فقط دیوار بود، نه راهی به بیرون. انگار هر خبری بود پشت اون دیوارها جریان داشت و قرار نبود من سهمی ازش داشته باشم، اما نمی‌تونستم دست بردارم. المیرا رو صدا زدم، صدای خودم توی اتاق پیچید، اما جوابی نیومد. همون لحظه از پنجره چشمم به احمد افتاد. دستبند به دستش زده بودن و دو نفر دو طرفش گرفته بودنش. صورتش به هم ریخته بود. پشت سرش هم المیرا و چند نفر دیگه بودن؛ آدم‌هایی که انگار از یه دنیای دیگه بودن، نه از زندگی من و من تا حالا ندیده بودمشون. قبل از اینکه بفهمم چی به چیه، در با شدت باز شد. یه مامور با اسلحه وارد شد. قدم‌هاش محکم بود، نگاهش جدی و بی‌حرف. قلبم توی سینه‌م کوبید. نفس کشیدن سخت شده بود. ناخودآگاه چادرم رو سرم کردم صدام…