همه توی اتاق یه لحظه ساکت شدن،معلوم بود از حضور یکدفعه ای بازپرس شوکه شدن. قبل از اینکه فرصت کنم چیزی بپرسم، مردی وارد شد. نه خیلی جوان بود، نه پیر. صورتش خسته به نظر می‌رسید، ولی نگاهش دقیق و بیدار بود. پوشه‌ای توی دستش داشت و بدون اینکه عجله کنه، نگاهی به اطراف انداخت. اول روی زن چادری مکث کرد، بعد نگاهش  سمت من اومد. هیچ‌کس حرف نمی‌زد. صندلی رو کمی جلو کشید، نشست، پوشه رو باز کرد. صدای ورق خوردن کاغذها توی اون سکوت خیلی بلند به نظر می‌رسید. آروم گفت: — حالش چطوره؟ زن چادری جواب داد: — شوکه‌ست… بارداره، ۱۵ سالشه. معلوم بود شوکه ست. برای یه لحظه دستش روی کاغذها مکث کرد. فقط یه لحظه. بعد نگاهش رو مستقیم روی من آورد. نه خشن بود، نه مهربون؛ بیشتر شبیه کسی بود که دنبال حقیقت می‌گرده،…