با کمترین صدایی، مثل پر کاهی که روی آب بلغزه، از خواب پریدم. چشم‌هام به سختی باز شد. اول، توی اون نیمه‌تاریکیِ خواب و بیداری، خیال کردم مادرجان بالای سرم نشسته،اما وقتی سرم رو چرخوندم، سایه‌ی زنی رو دیدم که کنار پنجره، خیره به بیرون ایستاده بود. چند لحظه،ماتم برد. زن تا متوجه تکون خوردنم شد، به سمتم برگشت. لبخند گرمی روی لبش داشت: _ بیدار شدی مادر؟ صدای مهربونش، مثل آب روی آتیش بود و به من جرات داد تا کلامی حرف بزنم: _ ببخشید… شما؟ اون زن جلوتر اومدو گفت: _ من مادرِ رضام! لبخند کوچیکی روی لب‌هام نشست و گفتم: _ببخشید نشناختم _ خب منو ندیدی که بشناسی عزیزم چشم‌هام دنبال مادرجان و ریحانه خانوم می‌گشت و اون خانوم هم متوجه شد و گفت: _مادرجان و عروسشون رفتن عیادت بیمار گفتن من بیام مراقبت باشم سری تکون…