همه با هم وارد خونه شدیم. همون خونه‌ی قدیمی که حالا بوی اسپند و گلاب توش پیچیده بود. مادرجان جلوتر راه می‌رفت و مدام برمی‌گشت نگاهم میکرد تا مطمئن بشه حالم خوبه. همین که به ایوان رسیدیم، رو به رضا گفت: _آقا رضا، بیا داخل پسرم… یه استکان چای بخور، بعد برو. رضا لبخند مؤدبانه‌ای زد و گفت: _نه خاله، شما خسته‌این. من دیگه مزاحم نمی‌شم. مادرجان اخم ساختگی کرد. _از کی تا حالا تو واسه ما مزاحمی؟ رضا خندید و گفت: _جمع خانوادگیه مادرجان فرصت برای چای خوردن زیاده بعد نگاهی کوتاه به بچه که توی بغلم بود، انداخت و گفت؛ _خداحافظ… ان‌شاءالله همیشه سلامت باشین. آروم جواب دادم: _ممنون،زحمت کشیدین.. رضا سری تکون داد و از حیاط بیرون رفت. در که بسته شد، سکوت عجیبی خونه رو گرفت. کنار اتاق یه تشک بود و یه تشک کوچیک برای…