تمام مسیر تا خونه، دخترم خواب بود. من اما هر چند ثانیه یک‌بار قنداقش رو کنار می‌زدم تا مطمئن بشم نفس می‌کشه. مادرجان با خنده گفت: _همه مادرها روزای اول همین‌جورن. خجالت کشیدم و چیزی نگفتم. ماشین جلوی خونه ایستاد. رضا پیاده شد و در رو باز کرد. مادرجان آروم گفت: _مواظب باش مادر… یواش پیاده شو. با احتیاط از ماشین پایین بیرون اومدم و هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودیم که یه خانوم نسبتا جوون با منقل اسپند جلو اومد و بعد صدای مردی از داخل حیاط اومد: _رسیدن؟ با شنیدن صدا، بی‌اختیار ایستادم. همین که وارد حیاط شدم، چشمم به مردی افتاد که کنار تخت قدیمی حیاط ایستاده بود. چند لحظه طول کشید تا شناختمش. بازپرس؟ کنارش هم زنی از چهره ش مهربونی میبارید وایستاده بود. بازپرس وقتی منو دید، جلو اومد. نگاهش اول روی دخترم مکث کرد.…